Uwaga! Ta strona wykorzystuje pliki Cookie! Szczegółowe informacje znajdziecie państwo w polityce prywatności. Akceptuję politykę.

Aby powiększyć stronę, wciśnij klawisze [CTRL] + [+]. Aby zmniejszyć, wciśnij klawisze [CTRL] + [-]. Aby przywrócić do normalnej wielkości, wciśnij klawisze [CTRL] + [0].

Metro wczoraj i dziś

Metro w Warszawie

Budowa metra w Warszawie

Okres międzywojenny

Pomysł budowy metra w Warszawie narodził się w okresie międzywojennym. Stolica liczyła wówczas ponad milion mieszkańców, liczba przewozów „dramatycznie” wzrosła a istniejąca sieć tramwajowa nie była w stanie sprostać oczekiwaniom.  Pierwsze decyzje zapadły w 1925 r., kiedy przy Dyrekcji Tramwajów powołano Referat Kolei Podziemnej. Dwa lata później rozpoczęły się pierwsze wiercenia geologiczne pod zaplanowane linie - linię A, która miała przebiegać z placu Unii Lubelskiej na Muranów oraz linię B - z Woli na Pragę. Inwestorem miały być konsorcja z Belgii i Francji, które zaoferowały kredyt w zamian za koncesję na eksploatację metra. Ambitne przedsięwzięcie pokrzyżował ostatecznie Wielki Kryzys.

Pod Wisłą miał także powstać tunel, łączący prawo- i lewobrzeżną część miasta. Projekt zgłosił w 1828 roku architekt Adam Idźkowski, zainspirowany Londynem, gdzie w 1825 roku rozpoczęto drążenie tunelu pod Tamizą. Podziemna przeprawa miała być odporna na warunki atmosferyczne, tania (na realizację projektu miało wystarczyć 2,5 miliona złotych) i umożliwiać żeglugę na Wiśle. Pomysłu nie zrealizowano.

Do koncepcji budowy podziemnej kolejki powrócono w 1938 roku. Metro jeżdżące płytkimi tunelami miało być ważnym elementem sieci szybkiej kolei miejskiej. Sieć miała liczyć 46 kilometrów, z czego 31 miało przebiegać pod ziemią. W pierwszej kolejności miała powstać linia A biegnąca z północy na południe, od okolic placu Unii Lubelskiej wzdłuż Marszałkowskiej, plac Piłsudskiego, do placu Wilsona.  Później linia B, biegnąca ze wschodu na zachód, od Dworca Wschodniego przez Wisłę (na wysokości Karowej), pod placem Piłsudskiego (tu miała krzyżować się z linią A), aż do skrzyżowania Płockiej i Wolskiej. Planowano budowę kolejnych linii, w tym linii obwodowej z placu Na Rozdrożu (przez Nową Pragę, Ochotę, Pole Mokotowskie i plac Unii Lubelskiej). Według założeń sieć podziemnej kolejki miała powstać w ciągu 35 lat.

Prace nad budową metra przerwała wojna, a większość projektów została zniszczona podczas Powstania Warszawskiego.

Lata powojenne 

Do koncepcji budowy metra płytkiego powrócono tuż po wojnie. Kolej miała łączyć centrum z peryferiami. Pierwsza linia o długości 20 km miała przebiegać od Młocin przez Żoliborz, place: Teatralny, Piłsudskiego i Zbawiciela, ul. Puławską na Służewiec. Pod ziemią miało się znajdować sześć kilometrów biegnących w Śródmieściu. Pierwsze wiercenia pod przyszły tunel przeprowadzono w roku 1947. Rok później Biuro Projektów Szybkiej Kolei Miejskiej przygotowało kompleksowy projekt sieci SKM w Warszawie. Prace projektowe zakończono w 1949 roku. Budowa miała potrwać sześć lat. Przewidziano przeprowadzenie dwóch równoległych linii na przedmieściach i trzech linii w centrum w kierunku północ – południe oraz linię z Woli na Grochów w kierunku wschód - zachód. Po pierwszych wierceniach projekt płytkiego metra został nieoczekiwanie zarzucony.

Na początku lat pięćdziesiątych (grudzień 1950) władze państwowe podjęły decyzję, że metro w Warszawie będzie jednak budowane głęboko pod ziemią. Do tego celu powołano Państwowe Przedsiębiorstwo “Metroprojekt”. W pierwszym etapie miała powstać linia z Żoliborza na Mokotów oraz odcinek drugiej linii od skrzyżowania Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej do Dworca Wileńskiego. Przewidziano także wydrążenie tuneli z Pragi na Ochotę, od Dworca Wileńskiego na Żerań oraz z Woli do placu Trzech Krzyży. Według założeń na Targówku miała powstać baza postojowa i zaplecze metra a centralna stacja miała zostać zlokalizowana w rejonie Próżnej.

Prace podziemne rozpoczęły się latem 1951 r. i były kontynuowane w dwóch kolejnych latach. Wywiercono między innymi szyby w Ogrodzie Saskim; na placu Dąbrowskiego i w Ogrodzie Krasińskich oraz rozpoczęto prace przy komorach i budowie chodników pomiędzy placem Teatralnym a Kozią, przy Dworcu Gdańskim, na rogu Marszałkowskiej i Nowogrodzkiej, przy Dworcu Wileńskim. Jesienią 1952 roku, metodą odkrywkową, rozpoczęto budowę pierwszego odcinka tunelu przy stacji na Targówku.

Ostatecznie z projektu budowy metra głębokiego zrezygnowano w październiku 1953 r. Po tej decyzji w „Metroprojekcie”  powrócono do koncepcji metra płytkiego. W 1958 opracowano projekt trasy północ – południe, bez odgałęzienia na Pragę. Ale dopiero w roku 1972 „Metroprojekt” otrzymał zlecenie od ówczesnych władz Warszawy na opracowanie kompleksowych założeń I linii metra (rok później dokumenty były już gotowe). Dwa lata później ówczesne władze kraju podejmując uchwałę o rozwoju Warszawy potwierdziły pilną konieczność budowy metra. Kilka kolejnych lat nic w tej sprawie nie zrobiono.

WARSZAWSKIE METRO W PIGUŁCE

  • I linia metra ma długość 23 km i łączy 21 stacji, od Kabat do Młocin.
  • Centralny odcinek II linii metra będzie miał 6,1 km długości i połączy 7 stacji, od ronda Daszyńskiego do Dworca Wileńskiego.
  • Pierwszy odcinek I linii metra – od Kabat do Politechniki, liczący 11 km i łączący 11 stacji, uruchomiono 7 kwietnia 1995 r.
  • Ostatni odcinek – do węzła Młociny, uruchomiono 28 października 2008 r.
  • Metro w ciągu roku przewozi ok. 135 mln pasażerów.
  • W dniu roboczym z metra korzysta ponad pół miliona pasażerów.
  • Pociągi I linii metra przejeżdżają w ciągu roku 4,2 mln km.